Het begon allemaal hiervandaan met 11 maanden vooruit kijken naar een fantastische reis waar we ons al een lange tijd op verheugd hadden. Nu schrijf ik dit weer vanaf Aruba en is het op diezelfde 11 maanden terugkijken! Beide leuk, maar uiteraard wel een compleet ander perspectief!
Al die tijd heerlijk genoten van onze vrijheid en alle mooie dingen die we gezien en gedaan hebben. Niks werk, niks rat race en “gewoon” lekker leven met z’n tweeën. Leven en reizen met de dag, wellicht een plan voor morgen, maar overmorgen?!? Dat zagen we dan wel weer.

Er zijn vele mensen die zeggen… “Oh, dat zou ik ook wel willen doen!” bijna altijd gevolgd door één of meerdere maar’en. Wij zeggen dan; “Ga het plannen en ga het doen! Je krijgt er geen spijt van!”
We komen genoeg reizigers tegen, alle leeftijden, alleen, koppels of met kinderen en reizen hoeft echt niet zo kostbaar te zijn als je denkt! En nee, als je nu ‘maar net’ rond komt in de maand… dan ben ik er ook bang voor, maar het hoeft niet morgen. Maar je kunt zo’n 3x-5x langer reizen van een vakantie budget en bedenk dat je anders dan bij een vakantie bijvoorbeeld je huis kunt verhuren, zodat je veel minder kosten hebt thuis.

Wij kijken terug op de leuke ontmoetingen onderweg, het prachtige reizen en kamperen met onze overlander (Road Runner) met de vele prachtige kampeerplekken inclusief het uitzicht vanuit de tent in de ochtend. Dat missen we nu al. De auto staat inmiddels te koop in Chili en zal wellicht nog wel even duren voor deze verkocht is. Het is nu winter in Santiago, en daarmee nog niet het seizoen om daar te starten (meeste mensen gaan naar Patagonië). Dus het zal wel “op een houtje bijten” worden tot september ofzo.

Wat het behoorlijk anders maakt is dat we niet alleen op de reis terugkijken, maar ook onze periode hier in Aruba. Eergisteren schreven we ons uit van Aruba…. tsjaa, da’s wel even een dingetje, het maakt het meteen zo definitief. Al mogen we in de komende 5 jaar ook weer terugkeren op de vergunning…. We zien het nog niet gebeuren.
We hoopten tegen niet al teveel ellende aan te lopen bij het uitschrijven, maar als hier alles voortaan net zo soepel gaat als de VOG en het uitschrijven… dan is hier een hoop gewonnen in het afgelopen jaar! Ik vrees voor de achterblijvers dat dat dan wel weer niet zo zal zijn….

Bergen op Zoom kan eind deze maand ons als inwoner verwelkomen. Een huis in Zeeland op afstand bleek iets lastiger dan gedacht. Koophuizen genoeg maar een huurhuis in de zomer is een ander verhaal. Dus huren we een appartement in “BoZ” en gaan van daaruit op zoek naar de fijne plek voor onszelf en de katten. We zoeken een mooi vrijstaand huis op 30 minuten van Goes (da’s ongeveer heel Zeeland), dus als je iets leuks voor ons weet….!?!
Onze nieuwe woonplaats voelt voor ons wel erg gek, want we denken er beide nog nooit een stap te hebben gezet en we huren een nieuwbouwappartement van een plaatje (van de buitenkant) en een bouwtekening. Het heeft een afgewerkte vloer en geschilderde muren, maar we hebben geen idee van kleuren (vloer of keuken) of zelfs maar een heel goed beeld van de ruimte. Ruim honderd vierkante meter, dus wel zullen ons wel redden, niet?! Een Albert Heijn en een Aldi voor de deur, dus omkomen van de honger zullen we ook al niet.

Hier op Aruba hebben we echt nog even vakantie! Lekker veel kiten, weerzien van vrienden en her en der lekker eten. Ook was het vorige week “Aruba Hi-Winds”, het jaarlijkse kite-evenement, waar we heel veel gezelligheid vonden en beide weer een 2e plek bij het racen in de wacht hebben gesleept. Door de matige wind dit jaar helaas geen prijs voor Jacomien bij het springen.
Vier dagen lang “een feestje”, en ook veel “Hey, jullie zijn er weer!” om vervolgens meteen weer afscheid te nemen. De dagen vlogen voorbij en voordat we het wisten was er de prijsuitreiking op maandagavond.

Afgelopen dagen de vele “laatste” keren voor van alles en nog wat. Laatste keer kiten, laatste keer beachtennis, zojuist schoven we het laatste aardbeienslofje van Superfood naar binnen, laatste “Zonnebloemen” BBQ op Arashi met de laatste zonsondergang aldaar, en nu zelfs laatste dagje…. Nou ja…. voor nu dan.
Gedag zeggen voelt wel heel anders als je zelf weg gaat, of misschien komt dat door de 7 jaar ervaring op Aruba met de vele mensen die komen en gaan. Voor wie we niet hebben kunnen treffen… Ayo! Het ga je goed! En tot de volgende! We komen wel weer een keertje aanwapperen als het frisser in de lage landen begint te worden.

Met een behoorlijk beetje weemoed, frisse moed en toch ook zin stappen we vanmiddag in het vliegtuig terug naar Nederland.
We zullen niet ontkennen dat we eerder deze week een klein zetje in de rug kregen, omdat we een land zonder Wilders aan het stuur behoorlijk beter kunnen verkopen aan onszelf! 😉

We kunnen ons verheugen op het weerzien van iedereen en de vele gemakken die Nederland ook telt, maar we zien ook een beetje op tegen de grijze dagen en de verplichtingen die bij Nederland komen kijken! Wij nemen ons alvast voor dat we gaan proberen onze Caribische levensstijl een beetje voort te zetten en bijvoorbeeld geen agenda zullen houden voor drie maanden vooruit, maar spontaan blijven in de afspraken…. dan weet je het vast, hahaha!

Het hoofdstuk Peru en Chili zal ik binnenkort nog toevoegen, maar voor nu…. bedankt dat jullie ons op deze manier gevolgd hebben en uiteraard ook bedankt voor de vele leuke reacties die we hebben gekregen rond dit blog!