Waar we (met name Jacomien, want die heeft al het zware werk gedaan (met ook Wout, Cis en Joke! Thankssss!)) vorige week nog zaten te springen om een paar dagen niks om handen te hebben, vielen we na het opleveren van het huis afgelopen maandag in een soort leegte. 
Niks meer te moeten; da’s echt wennen! Dus de eerste dag in ons nieuwe verblijf (staycation bij Marianne) al alle klusjes opgepakt en daarna moesten we toch echt ons nieuwe leven aanwennen met het vakantie/reisgevoel…. Niks hoeft. Het gevoel wisselt tussen heerlijk, soms ongemakkelijk en verveling. Maar ik weet zeker dat als we eenmaal op pad zijn dat heel snel om zal slaan in de ultieme vrijheid. We konden nog niks boeken en daarmee nog wat onzeker over een nieuwe vertrekdatum…. We moesten de tweede controle van de orthopeed nog even afwachten, nadat de fysio al geen problemen zag om mijn herstel elders voort te zetten. 

Gisteren een nieuwe röntgenfoto laten maken waar ik weer een aantal bekenden in het ziekenhuis tegenkwam. Uiteraard wat bekend personeel in de gang, daarna een patient in een bed (altijd ff schrikken, wat doe jij nou hier?!) en ook de laborant waarvan ik helemaal niet wist dat ze in het ziekenhuis werkt. Tjsaa het blijft een klein eiland. Wel ff een gezellig kletsie op zo’n afspraak. 

Daarna door naar orthopedie. Uiteraard het beste beentje voorgezet en even een stukje lopen zonder krukken. Nouja… Waggelen is het nog, maar toch! Samen met de orthopeed de foto’s bekeken.
“Hier kun je zien dat de pennen verder in elkaar gezakt zijn…”  (Oei…. denk ik)
“Maar dat is de bedoeling, hoor.” (Opluchting!) 
“We denken aan volgende week vertrekken, denk je dat dat haalbaar is?” vraag ik. 
“Gezien je voortgang en alles alweer netjes aan elkaar is gegroeid zie ik geen enkele reden waarom jullie niet op reis zouden kunnen!”… (Joepie! We kunnen!) 
Iedereen is op de hoogte van onze plannen en leeft erg mee.

Ofwel…. It’s a goooooooo! ’s middags ticket geboekt! 15 juli, Los Angeles, here we come!